رازدونه شماره سی و چهار(باهوشکم ،تو با هوش کوچکم)

نمی گم نابغه ای ،فوق العاده ای و تکی و مثل تو نیست ،هر چند برای مامانی همین طور هستی ، ولی با این وجود شدیدا ً به این باور رسیدم که دختر باهوشی هستی ،کاملا ً از واکنشها و رفتارهات میشه این موضوع رو فهمید .اینم چند تا مثلا ً

دیروز ظهر وقتی مشغول مطالعه روزنامه بودم ، شما هم کنار من نشسته بودی و  مجلات تبلیغاتی ای  رو که از نوزادی مورد علاقت بودن ،زیر و رو می کردی و ورق می زدی و باهاشون سرگرم بودی ، یک آن دیدم داری پیتکو پیتکو می کنی (جدیدا ً یاد گرفتی ، وقتی میگم اسب چیکار میکنه ، بالا و پایین می پری و حرف *پ *رو با فشار به معنی پیتکو تلفظ میکنی )،اولش متوجه نشدم داری چیکار میکنی ،بعد از اشاره انگشتت متوجه تصویر اسب مشکی ای شدم که در صفحات روزنامه ای که در دست من بود ، دیده بودی و داشتی با اون حرکات به من نشونش می دادی ، از شدت خوشحالی نمی دونستم چیکار کنم ، فقط تا تونستم بوست کردم و فشارت دادم، مونده بودم که چطور تونسته بودی این تصویر رو با تصویر اسب روی کارتهای دیدآموزت تطبیق بدی ، در صورتیکه متفاوت هم بودن . خیلی حس فوق العاده ای داشتم و تا بابایی بیدار شد ،بهش نشون دادم  و واسش تعریف کردم ، اونم خیلی خوشحال شد.

مثلا ً دوم مربوط میشه به قدرت تعمیمت ، کیش که بودیم ،توی هتل ،تلویزیون و کولر و ساعت رو بدون اینکه ما بهت نشون بدیم ، و با وجود تفاوتهایی که بین اون اشیاء با مال خودمون بود ، مخصوصا ً تلویزیون که مال ما معمولیه ولی اونجا ال سی دی بود ، تونستی بشناسی و وقتی بهت می گفتم مثلا کولر یا تلویزیون کجاست سمتشون اشاره می کردی.

عاشقتم دختر باهوش مامان.